Sinhala
English
Tamil
යම්කිසි දියුණු ශිෂ්ටාචාරයක, සභ්යත්වයක පදනම අධ්යාපනයයි. එයට අතීතයේ සිට අද දක්වාම සාක්ෂි සපයනු ලබයි. විජය කුමරු ශ්රී ලංකාද්වීපයට ගොඩබට අවස්ථාවේ කුවේණිය කපු කටිමින් සිටි බව ඓතිහාසික කතා පුවත්වලදී හමුවේ. එතුළින් වටහාගත හැකි කරුණක් ලෙස අතීතයේදී යම්කිසි ශිල්පීය ක්රමයක් අධ්යයනය කළ සමාජ ක්රමයක් පැවැතිණි.
අතීතයේ සිට මෙලෙස විධිමත් ආකාරයකට පැවැති අධ්යාපනය පිළිවෙළින් පෘතුග්රීසි, ලන්දේසි, ඉංග්රීසි යුගයන් ත්රිත්වයේදී තව තවත් ක්රමවත් හා දියුණු තත්ත්වයකට පත් වූ අවස්ථාවන් හඳුනාගත හැකිය. ලාංකේය ඉතිහාසය තුළ පුරාණ කාලයේ සිට අධ්යාපනය කොතෙක්දුරට පැවැති බවද එකී අධ්යාපනය සඳහා දේශපාලන අධිකාරිය විසින් දක්වන ලද දායකත්වය මහාවංශය, දීපවංශය ආදී මූලාශ්ර තුළින් හඳුනාගත හැකිය.
මේවාට අනුව පැවිදි අධ්යාපනය ක්රිස්තු පූර්ව 6 වැනි සියවස දක්වා විහිද යයි. ලාංකේය ග්රාමීය ප්රදේශවල පැවිදි උතුමන් වෙනුවෙන් මෙන්ම ගිහි ජනතාව උදෙසා එකල දේශපාලනික අනුග්රහය නොමඳව ලබමින් ඇති කළ ප්රථම අධ්යාපන මධ්යස්ථානය වනුයේ ආරාම සහ පන්සල් තුළ ක්රියාත්මක වූ පිරිවෙන්ය. නමුත් ලාංකේය ඉතිහාසයේ සිට අතීත ජනප්රවාද හා මූලාශ්ර තුළ සඳහන් කරුණු පිළිබඳ අවධානය යොමු කරන විට අෑත අතීතයේ සිට පැවැති එම අධ්යාපන ක්රමය සාධාරණද යන්න ප්රශ්නාර්ථයකි.